पोदेर (कविता)

– नेहा नंदेश गोवेकार

पोक-पोक करून पोदेर येता,
“पांव जाय?” म्हणत दारांत रावता.
उंडे, कांकणां, गोड पोळ्यो हाडटा,
गरम-गरम खावपाक रूच ती हाडटा.

तूप-साखर लायल्यार रूच तिची वाडटा,
कडक कांकण च्यायेंत बुडोवन बरे लागता.
वेळ जाल्यार आमी आवडीन पांव घेतात,
पावसाच्या दिसांनी खावपाक मजा मानतात.

व्हडलो बुट्टो सायकलीक लावन येता,
भरून तो पांवांचो पोतळो हाडटा.
“रावा रे पोदेरा…” आमी उलो मारतात,
पोदेर परत पोक-पोक आवाज करता.

जाण्ट्यांक पोळ्यो, भुरग्यांक कांकणां,
कोणाक कडक तर कोणाक मऊ पांव.
सगळ्यां खातीर तरेकवार हाडटा पांव,
सदांच आमची काळजी घेता ताचें नांव.

फांतोडेर उठून तो पांव तयार करता,
सकाळ जाली म्हणल्यार दारांत पावता.
ताका लागून आमची खोशयेची च्या जाता,
पोक-पोक करून पोदेर येता…