– नेहा नंदेश गोवेकार
नातवाक सांबाळटा ती अपुरबायेन,
जमना तरी सांबाळटा मायेन।
आसा आमची आवय मोगाची,
करता तोखणाय सदांच नातवाची।
आजी-आजी म्हणटा नातू,
आवय म्हजी दिता हातान लाडू।
आपल्याक नजो तरी करता ती काम,
सगळ्यां खातीर काडटा ती घाम।
सगळ्यांचें रांदता ती आवडीचें,
पौश्टीक जेवण करता ती रुचीचें।
हातांक आसा तिच्या स्वादिष्ट गूण,
शिकुन घेता आमी तिचे गूण।
नातवाक म्हणता ती “बाबू टुणटुण”,
मागीर बाबू हांसता खू-खू।
आजी सांगता “बाबू कर सूसू”,
लजून तो धांवता डुबू डुबू।
नवीन कपडे हाडटा बाबूक,
म्हणटा “आजीन हाडला पापुट”।
पळोवन नातवाचें तें गोड हांसणें,
म्हजी आवय विसरता आपलें दुखणें।
आमकां समजून घेता ती खूब,
आमचो हुसको जाता तिका खूब।
आसा ही म्हजी गुणाची आवय,
लायता आमकां माय-मोगाची सवय।
