वेळ (कविता)

– नेहा नंदेश गोवेकार

वेळ जशी धावून येता,
तशी आमी काम करून घेता.
थोडी बरी वेळ येता,
तेन्ना तोंडार हासो फुटता.
आनी जेन्ना वायट वेळ येता,
दोळ्यान दुख्ख भरून येता.
वेळ आमका जियेवपाक शिकयता,
आनी तो मार्ग दाखयता.
ते वेळार ती कामा करा,
मागीर रडत बसू नाका.
बडबडून काय फायदो ना,
कारण वेळ कोणाकूच रावना.
गेल्लो वेळ परत येवचोना,
फुडे ती कामा जावची ना.
म्हणून भांगरासारके वापरा,
ताचो बरो उपेग करा.