कला-साहित्य

आवय…?

आयतारचीं कथा

  • गौरांग बाबुराव भांडीये

आयज प्रथमाल्या बापायलें वर्स श्राध्द. सगळी तयारी जाल्ली. धा वरांचेर भट येवपाचोजाल्लो. प्रथमाल्या दोनूय काकांनी सगळीं तयारी करुन घेतिल्ली. ब्राह्मणांक आमान, पाट, दक्षिणा, पिंडाक लागपी सगळें सामान हाडून दवरिल्लें. मूळांत घोवालें श्राध्द आसून लेगीत सकाळीं फुडें  ताची आवय माधुरी सदचे बशेनतरणी कणेर जावनकळाव जातलो अशें सांगून भायर सरलेली.

सुर्ला ह्या वाठारान आपल्या आवय-बापाय वांगडा रावपी प्रथम अठरा वर्सांचो तरणाटो. एक  व्यसनी,गाळयारो आनी हेरांक त्रास दिवपी म्हूण गांवचो लोक तांका पाचारताले.मुळांत ताची ही गत  बापूय भायर पडत सावन जाल्ली. ताचो बापूय रमाकांत सकाळीं गाडी घेवन कामांक गेल्लो तो सांज वेळार चार खांदाचेर घरा पावलो. वाटेर एका व्हड अपघाताचो बळी जालो. ही गजाल आयकून प्रथमाची आवय जितेपणींच सोपली. प्रथमाक लेगीत ह्या गजालीचो बरोच धपको बसलो. आपल्या  बापायली कूड मुखार पळोवन तो थतर वितर जालो. दीस गेले तशें घरान येणावळ बंद जाली आनी सगळेंच ठप्प जालें.

कांय दिसानीं गांवचो जाणटो शंकर दादू प्रथमागेर आयलो. प्रथम शिनेलारुच बशिल्लो.

“प्रथम शाण्या, कसो आसा बाब?” दादून विचारलें.

“बरो आसां दादू. परिस्थिती कडेन झुजतां. आनी किते करतलों?” प्रथमान म्हणलें.

दादून प्रथमाक समजयत म्हणलें,“बाब प्रथम, रमो गेल्ल्यान सगळेंच चित्र विचीत्र जालां. पाखां फुटिल्लीतुजी आवय  दिसाची-रातची वावुरता. पूण तुवेंय तिका आदार करचो पडटलो. तुवें आतां खंय तरी काम पळोवचें पडटलें.”

प्रथमाक दादूलें म्हणणें पटलें. श्राद्धा उपरांत कांय तेपान दादूनच ताका सरपंचाल्या वळखीन वेरेंकाराले लाकडाचे मिलार काम सोदलें. व्हडा उमेदीन ताणें तें आपणायलें. पूण ताचो पगार घरकामाक फाव तसो पावना जालो. हाचो अदमास प्रथमाली आवय माधुरी हिका आयलो. देखून तिणें लेगीत कामाक वचपाक सुरवात केली. घरान दोनी वटेन येणावळ येवपाक सुरवात जाली. पूण आवय कितें काम करता हें इचारपात लेगीत पुताक फुरसत नाशिल्ली.

दीस गेले तशे प्रथमाले नवे इश्ट तयार जाले. ते वेगळ्या वातावरणान वाडील्ले टोळ. आवय-बापूय भरपूर जोडटाले आनी भुरगे सगळे पयशे मेळत तशे वगडायताले. सगळे जाण व्यसनी आनी घातकी वृत्तीचे आसले. कांय तेपान प्रथम लेगीत तांच्या माळेन गुंथलो. जोडलेले दुडू तो व्यसनांचेर  मोडपाक  लागलो.

एक दीस आवय आनी पूत घराकडेन  आशिल्लीं. आवयन वासपूस करीत म्हळें,

“प्रथम, म्हाका तुजें ह्या दिसानीं कांय धड लागना. खूप बदल्ला तूं आयजकाल.”

“धड लागना म्हळ्यार?  ना गे सारकी? काय अक्कल कामार बीन दवरुन आयल्या?” प्रथमान तिडकीन म्हळ्ळें.

“लज दिसना रे आवयकडेन अशें उलयतना”. आवयन विचारलें.

“तूं तुजें पेपारें बंद कर पळोवया. आनी एक, हांव पार्टेक वतां. फाल्यां सांजे परततलों. म्हाका दोन हजार रुपया दी पळोवया”. प्रथमान  आवयक गडगडीत सांगलें.

“हय जाणां. त्या पारपोळां बरबर वचून पिवपाक बसपाक तुका दोन हजार जाय ते. ते भुरगे एक निर्लज्ज, आवय बापायन जगार सोडलेले.  तुका तरी घरान आवय आसा मरे?” आवयन व्यंग उक्तायलो.

“तुमी फक्त हेरांक नावां दवरात. जाणां हांव तुजेकडेन कांय सुटना तें. कामाक कितें म्हजेर उपकार करपाक वता ?”

आनी प्रथम तिडकीन घरांतल्यान भायर सरुन गेलो. मूळांत, ताणें इतल्या तेपाक आपली आवय खंय काम करता  काय, सकाळीं वचून सांजेच्या सात-आठ वरांचेर घरा पावसारकें कितें करी काम करता काय, ह्या  सगळयाची वासपूस लेगीत  केली ना.

ते सांजे तो आपल्या इश्टां बरबर पार्टेक वचपाक भायर सरलेलो. ताच्या इश्टांनी फॉरेन सोरो, सिगरेटी आनी हेर तरेचें सगळें खावप हाडलेलें. सगळें जाण आयज बरेच जातले म्हूण निश्चय करुन आयिल्ले.

सगळ्यांनी देशी, विदेशी सगळे तरेचो सोरो उश्टायलो. पार्टेक बरोच रंग चडलो. इतल्यान तोल सांबाळूंक जायनाशिल्ल्या रोहनान म्हळें,

“प्रथम, आयज आमी हांगासर एक अप्सरा आपयल्या. काल म्हज्या इश्टाक हांवेंन सांगलेलें. ताणें धाडटा म्हणली आनी आयज ती पावली लेगीत”.  रोहनान उमेदीच्या रंगान म्हळें.

“कितें म्हणलें तें कळूना म्हाका. परत सांग पळोवया”. प्रथमान सांगलें.

“आरे तुका कळना?  अप्सरा… अप्सरा… जी तुजी तान-भूख भागोवन तुका मोलाचें सुख दितली. तुजी तन्नी कूड तृप्त करतली”. रोहनान कळ सोंसूंक जाय नाशिल्ल्या भशेन सांगले.

प्रथमान अजापान उमेदीच्या स्वरान म्हळें,“ए खरेंच रे!तुमी बरे कोंबे आसा मरे.”

“म्हणून तर सड्यावेलो गजा आपणाल्या कोंबयेक धांपून घालता न्ही रे. आमी तशेच रे आमी केन्नाच सुदारचेना. देव्वाच्यान…” सगळ्यांनी फकाणांनी म्हळें.

“आरे, पूण ही युक्ती तुमकां कशी सुचली?प्रथमान दुबावान विचारलें.

“आरे बाबा, तूं फळां खा रे. झाडां कित्याक मेजता? तुका सांगलें न्ही, हांवे म्हज्या इश्टाकडल्यान वेवस्था केल्या. हांवेन कोण अप्सरा ती अजून पळोवना. देखून पयलोमान तुजो”. रोहनान म्हळें.

वायट संगतीन प्रथम घुस्पल्लो. ताका बरे वायटाचो अदमास घेंवक कळनासलो. आपूण कितें करता तें लेगीत ताका कळ नासलें. जशें की स्वताच्या हातान ताणें आपलें जिवीत  पिसूडलेलें. जिवीतांत येवपी वादळ मोडाची ताका मात्तूय सुलूस नासली.

त्या दिसा सोरो पिल्ल्या अवस्थेन तो जें कितें करतालो ते ताका कळनासलें. इश्टांनी सांगिल्ले प्रमाण तो त्या अप्सरेक मेळपाक गेलो. व्यसनाच्या आनीक एका दर्यान तो उडी मारपाक वतालो. ताणें कुडीचे दार उगडलें आनी…

भितर जें कितें पळयलें तें भुरग्याच्या नशीबाक चुकून सुध्दां येवचें न्हय. कुडीन भितर पळोवन ताच्यो पापण्यो एकठांय जावपाक तयार नासल्यो…

“आवय……?”

Share

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button
error: Kindly Dont Copy !!