कला-साहित्य

केळ व्हियेली

आयतारचीं कथा 

– अतिशा सुर्लीकार
आज कोंब्याचो साद मिनाक्षीच्या कानार सादलो ना ताका उठपाक कळाव जालो. फडफडीत उठुन ताणे घडयाळीचेर विस्त मारली.पळयत तर साडे स जाली. सपासप केसांचो आंबाडो रेवडायत,   रुमांतल्यान ते पागेलांत पावले.पागेलांतलो खुटारो घेवन आंगण झाडपाक लागले. फोलींचो खरखर झाडीत ते कुळागरांत पावले. झाडटा झाडटा मिनाक्षीची नदर  केळीचेर पडली. आड्या पलतडची  हालीच रोयल्ली नारुली केळ व्हीयेल्ली. व्हियेल्ल्या केळीचेर  नदर पडटाच  तिचे  तोंड मात सामके बावले.
मिनाक्षी पार्वतेली सुन. सद्दा काळेल्यात उठून ती घरचो तसो घराभायलो वावर करताली. पयऱ्यांत कुळगरांत बांदलेचे उदक तेंच्या पाठांत पावताले तेन्ना हातान कल्ले घेवन ती आक्ख्खे कुळागर शिपताली.
सकाळ ते सांजमेरेन सगळ्यांचो गश्टो करप. रांध – राध उश्टे काड होच वावर. सकाळ जाली रे जाली भुरग्यांक शाळेंत वचपाक टिफीनां कर तेय भी प्रत्येकाच्या आवडिची. कामाक वयतल्याक डबे करप. दर एकल्याची फरमाईश वेगळी.किदेय जाले तरी सगळ्यांचो वावर ती व्हडा खोशयेन करताली.
घरांत वॉशींग मशीन आसून लेगीत व्हाळार कपडे धोपटून हाडटाली मिक्सर आसुन रगड्यार वाटण वाट्टाली.तितलेंच लायटीचे बील कमी येतले अशेच तीचे म्हयनाचे कोंत. सामके काटुकसाणींत म्हयनो चलयताली. तांची परिस्थीत तशी वायट नाशिल्ली पुण मिनाक्षी पक्की गृहीणी. कोताक कोत हेच ठाम आस तिचे मत.
घरांत जावो,देर भुरगीं सगळीं बरेपणांत चलताली. व्हडलो देर हाली घरातुच आसतालो.तिच्या व्हडले देराचे नाव रामा . पयली रामा भरपुर सोरो पियतालो. सोऱ्यांत तर्र जावन  तो रस्त्यार पडटालो, लकत लकत   कुळागरांतल्या पाठांत लवणतालो आनी इस्काद देवतना गडगडत सकयल लेगीत पडटालो.सोऱ्यान ताका सामको फराक केल्लो म्हण हळुहळू ताणे सोरो पिवप कमी केल्ले. हाली रामान सोरो कमी केल्ल्याक तो घरांत चौकेर बसुन आसतालो. अदीमदी कुळागरांतल्या वावरांत हात बोट घालतालो.मिनाक्षी ताका व्यवस्तीत जेवण खाण, वखद – पाणी दिवन ताची काळजी घेताले. रामाक लग्नाचे एकटेच चली.चलयेचे नाव समीक्षा . ते सामके आपुरबायचे. नोकरी सोडून आनी कांयच ताका लाग नासले.ऑफिसान काम करप घरा येवन फक्त आराम करप आनी सुटी आसा तेन्ना फ्रेन्डा बरोबर मजा मारप. ताणे रांदचेकुड कसली आसता ती केन्नाच देखली ना आनी कश्ट करप किदे हे ताका कोणे दाखयलेच ना.
“आगो फाल्या परवा तु घोवागेर वचपा जातले.मातशे रांदपाक शीक. घोवागेर आमची लज काडूनाका” हे वाक्य सदाच मिनाक्षी, आनी ताच्या आवयच्या तोडांत घोळटाले . ही  उतरां जर  चुकून सुद्धा पार्वतेच्या कानार पडत आसली,  जाल्यार ती सोणो फुलोवन  मिनाक्षीची फाट धरताली.सगळ्यां नातवंडामदी पार्वती समिक्षाक चड जीव घालताली. तेका सादो तांदळांतलो आसो लेगीत वेचपाक लायल्यार ती मिनाक्षीक हिणसायताली.पार्वती आनी मिनाक्षी छत्तीसाचो आंकडो. मायन किदेय म्हटल्यार मिनाक्षी मुखाट्यानी आयकताली आनी कुडांत बसुन दुकां पियेताली, पुण परत्या तोंडात किदेच तीका म्हण नासली.
एक दीस  व्हडलो मामा पेडे घेवन आयलो.” आकू ये आकू खंय गो आसा ?” पार्वती जाप दीत चौकेर आयले.  “श्रीकांत आयज वाट चूकोन पावलो रे ? हाली जाग ना मरे तुजी. आकू मेले काय जीते आसा ते पळोवक येयला?.यो बस” म्हणत पार्वतेन श्रीकांतांक चौकेर बसयलो आनी मिनाक्षीक फरमान सोडलो “मिनाक्षे ये मिनाक्षे मामा येयला तेका घोटभर चा करुन हाड गो ” मिनाक्षी कोणुय आयल्यार  सट्ट करुन भायर येनाशिल्ली मात कोणाचेच  मानपान करपाक फाटी नासली. “सगळ्यांकडेन बरें पण जोडपाक फुडे येता ” हो मायचो थोमणो पडटलो म्हण सदाच मिनाक्षी फाटी रावताली
सदच्यावरी मिनाक्षीन मामाचो आवाज आयकल्लो .तिणे मामा भितर सरतांच तांका आवडटा तसो फुट्या चायेचो कोडो आनी पदरेला फाती बिस्कीट तयार केली आनी मायच्या उल्याक ते धावत भायर चा घेवन गेले.
“मामा कसो आसा तूं ? ” म्हणत मिनाक्षीन टिपोयाचेर चा बिस्कीटीचो थाट मांडलो. ”  हांव आसा गो बरो” मामान मिनाक्षीक  जाप दिली. टिपॉयार चा दवरुन मिनाक्षी परत भितर गेले.
चा आनी फाती पळोवन मामा एकदम खुश.”  “हे पोर आमगेले गुणाचे ,कोणाक किदे जाय –  नाका ते फोर्त ताका  खबर आसता” अशे म्हणत मामान चायेक घोंट मारलो. मुखार फाती चायेन बुडयत म्हळे ” आकु भांगराची सुन गावल्या गो तुका  नशीब काडले गो तो तुवे. “
“कर्माचो बोग रे पापया ” तुका चा – फाती गावली म्हण तु तेचे गुण गायता” पार्वतेन कपलार हात मारीत म्हळे.
“आरे कर्म दळडीरे तें लग्नाक धा वर्सा सोपत आयली पुण कुस काय आजून सुटली ना. तेज्या वांगडां लग्न जाल्ली सगळी मोकळी जाली आनी हे कपलफुटके म्हज्या पोराच्या गळ्याक पडले रें”.बडबडत पार्वती दारार उभे रावले.
फाती मामाच्या तोंडातुच फुगली.” आगो आकू किदे उलयता गो तूं? असले उलोवप सोबता गो तुका ? तोंडाक येता म्हण  किदेय उलयनाका गो” मामान चायेचो पेलो मेजार  दवरीत म्हळे.
रांधचेकुडांत आशिल्ल्या मिनाक्षीन हे सगळें आयकले , दोळे पुशीत ते आपलो वावर करीत रावले.
मामान हाडलेले पेडे पार्वतेच्या हातार दवरीत म्हळे “आकू व्हडल्या पुताक लग्न करता फाल्या ताचो पयलोच तेर्म , तूं घरचे जाणटे न्हंय गो म्हण तुका पयलीच सांगपाक आयला.  सगळ्यांक सांगपाक परत आयतारा येतलो हांव.मागीर म्हाका  कोणाचोच शीण नाका”
मुखार मामा मिनाक्षीक उलो मारीत रांधचेकुडांत गेलो. मायेन ताच्या तकलेर हात भोंवडायत समझावपाचो प्रयत्न केलो. “बाय ते जाणटेलेचे तूं मनाक लावन घेयनाका हा.तीचो हो सदचोच भरभर”  दोळे पुशीत मिनाक्षीन मान हालयली आनी मामाक पावपाक तें आंगणात आयले. दोघांयचो निरोप घेवन मामा घरा वचपाक भायर सरलो. “श्रिकांत बरो करुन चल रे” म्हणत पार्वती मातशे मुखार पावले आनी मिनाक्षी कपडे धुवपाक व्हाळार गेले.
व्हाळार कपडे फुगत घालतना , पलतडचे काकु ताका हडकूंक लागले. “ओ मिनाक्षे आयज बरो कळाव जालो मुगो तुका”.   “हय गो काकु  रांदता करता म्हळयार आयज मातशो उशीर जालो तातून मामा येवन गेलो” म्हणत मिनाक्षीन कपडे धुवपाक सुरू केले.
“तू आलतडी कशे पावले गो आयज”? फातरीक कपडे घाशीत मिनाक्षीन काकुक विचारले.
“आगो चेडवाली फाल्या फुलां तेका सातवो म्हयनो लागलो न्ही गो. सगळ्यांगेर फुलांचे आंमत्रण दिवपाक भायर सरला. पयली तुमगेर सांगून फुडली वाट धरतले . घरा पार्वतेक सांगपाक वयता पुण तुका हागांच सांगता तुवे येवपाकुच जाय हां”.
“आमी येतलीच तूं सांगना सुद्धा जाल्यार आमी येतलीच” म्हणत मिनाक्षीन फातरीर कपडे धोडायले.
हासत “यो” च्या गजरार  काकु कुळागरांतल्यान चलत  गेले. कुळगरांत चलतना ताणे  शेऱ्याची खावची पानां बुड्डीलीं  आनी बेडे पुजायत पार्वतेक उलो केलो .” पार्वते ये पार्वते खंय गो आसा? टि . वी.न बुडलेली पार्वती , बेंडार हात धरुन पिरगंत भायर पावली.
” कोण गो ? म्हणत आंगणांत विस्त मारली . तितल्यान तीची नदर काकुचेर पडली. “काकु गो? पत्तोच ना मुगो तुजो” म्हणत पार्वतेन आनी काकुन दोघांयनी आंगणात खापण मारले.
“हांव खंय वयतले मशणांत” बेंडाक बाग घालीत काकुन  हातातले बेडे आंगणांत पातळ्ळे. चल  गो बेडो फोड  पानाचो खावया इल्लो” किरवटेचो बोटवो काडीत काकून पार्वतेक म्हणले.
दोघायनी पानांची तोडी मोडीत पानांक चुनो लावन ,चुरो सुपारी भरुन पान मोडून  दाडयेर  चाबडायले. लिपीस्टीक लायल्यावरी दोघांयचेय ओठ तांबडे गुंज जाल्ले. पानां बरोबरो आंगणांत पायार पाय घालुन गजालीय बऱ्यो रंगल्यो.काकु आंगणात बरो वेळ बसले.
हाताच्या बोटां मदल्या कात्र्यातल्यान , आतऱ्यांत पिच्च करुन  थुकतना,  काकूची नदर आंगणातल्या  केळीचेर पडली. “पार्वते ह्या केळीक मात एकुय बोण येवना न्हंय गो? शांतुल्या पुजेची हाडून रोयल्लो न्हीं गो?”
दाडयो करकरायत,  सुपारी कात्र्याच्या धारेर फोडीत पार्वती रागान म्हणपाक लागले ” हय व्हंय! , कसल्या मनान दिल्लो केळमो देव जाणा.पोर्सांतली  आनी आमच्या घरांतली केळ दोघांय एकसारखीच वांजुड्डी”.
“वांज” हो शब्द कुळागरांत कपडे सुकत घालतल्या मिनाक्षीच्या कानांत घोंगेंलो आनी आक्ख्ख्या कुळागरांत “वांज” उतर घिट्ट्यो घालपाक लागले. मीनाक्षी माडये मुळांत बसुन  हुडकुट्यानी रडले.
“पार्वते हांव सांगता किदे ?  तूं उलयता किते ? पोर सामके बरें गो ते .घालतलो देव ताच्याय पदरांत.तूं बेश्टेच बडबडनाका ” काकुन पार्वतेचेर धेंगसो घातलो.
चल म्हाका मुखार वचपाक जाय आमच्यो खोबऱ्यो केन्ना सोपपा ना. “आयकय फाल्या चेडवाची फुलां सुनांक धाड आनी तुय यो किदे गो. चल येता हांव ” म्हणत काकू वयल्या वाटेन चलत गेले.
मिनाक्षीक खुब वायट दिशील्ले,  ते त्या दीस उपाशीच नीजले. आयतारचो दीस उदेलो सदच्यावरी मिनाक्षीन सकाळाचो चा – नाशत्याचो घाट घातलो आनी दनपारची जेवणाची मेजवानी. दनपारच्या जेवणांउपरांत धाकटी जाव मिनाक्षीक साडी धाखोवपाक घेवन आयली. ,” भाबी हांव फुलांक आयज ह्या साडयेची घडी मोडटा गे तूं खंयची न्हेसता गे?”.
“आगो व्हनयेन नवीन साडी रेडी करुन धाडला आनी पाडव्याक उपेद्रान हाडलेली साडी आसा. दोघांचोय घडयो मोडुना.दोघांय भितरली  खंयची एक न्हेसता.” म्हणत मिनाक्षीन सांजेच्या चायेची तयारी केली.
तीघुय जावों  नटून – थटून फुलांक वचपाक भायर सरल्यो. तितल्यान पार्वतेन  नानारो घातलो.भायर सरचे वेळार पार्वतेन सट करुन म्हटले “तिघाय जाणां किदे करपाक वयता थंय? जेवपाक ?काय फुकट लोकाली उष्णी वायना हाडपाक? .” मिनाक्षीक  आयकुन वायट दिसले. हरशी मिनाक्षी सट करुन भायर सरना.पलतडी काकुले धुवेली फुलां म्हण ते भायर सरलेले. पार्वतेची उतरां आयकुन  “भाभी तुमी चला हांव येना ” म्हणत  मिनाक्षी हुमरो हुपच्या पयली परतले. दोघांय जावांक वायट दिसले .ताणी मिनाक्षीक आगळीक  केली पुण तेय कमी हट्टी न्हंय ते गेले ना ते गेलेच ना. मिनाक्षी न्हेसण सोडून,  पोन्नी साडी न्हेसुन दोंगरार लाकडां भेणपाक गेले.
दोंगोर चडटनां मिनाक्षीक वाणयालो सुनों भेटल्यो.”मिनाक्षे ओ मिनाक्षे आयज दोंगरार शे गो. फुलांक गेले ना? “
“सगळीं किदे करुंग गे थंय? आमची दोघांय गेला आनी वेळ खंय उरला आता ?पावस माथ्यार तेकला. काजींची कामां तशीच उरला.काजी हुलगता म्हणसर पावस रखतलो म्हण हांव लाकडांक येयला” म्हणत मिनाक्षी मुखार गेले.” ते आनी थंय किदे करुंग गे ? पदराक भुरगे ना बाळ ताच्या. असल्या बायलांची गुरवतारीचेर वायट नदर किद्याक? वचूंक ना ते बरें केले ताणे” फाटल्यान वाणयाल्यो सुनो फुतफुता ते मिनाक्षीन आयकले.त्याच नेटार,  रागाच्या भारार मिनाक्षी लाकडां भेणपाक लागले.
दुकांचे दोळेभर मोती ताच्या दोळ्यांत फुल्ले. सगळेच ताका धूसट दिसपाक लागले आनी लाकडां  हाणटना घप्प करुन  ताच्या हातार कोयतेचो धपको बसलो. रक्त भरपूर गेले.रगत थांबना ते पळोवन ताणे  घागऱ्याचो तिराटो पिंजुन हाताक घट्ट बांदलो आनी लाकडांचो भोरो घेवन ते सरसरत सकयल देवले.
“मिनाक्षीच्या घोवान तिच्या हाताक पळोवन तिका भरपुर उलयली. दिसरात सगळ्यांचो वावर करता आनी वयल्यान सगळी तुका थोंमणे मारता.स्वताकडेन तुजे लक्षुच आसना. घरांत मर – मर मरता.घरची सून नासून वावराडेवरी तू वावूरता. नाकाच हे सगळें म्हण तुका कामांक वच म्हणील्ले. तू कायच म्हजे आयकनास्तना घरातलो घश्टो करपाक पडला भोग आता” आज मिनाक्षीचो घोव उपेंद्र सामको संतापलेलो.तशेच रागाच्या भारार तिका तो डॉक्टरागेर घेवन गेलो. आयज पार्वती आनी आक्ख्खे घरुच थंड पडलेले.
मिनाक्षी आनी उपेंद्र घरा पावच्या पयली दोघांय जावांनी उदक तापोवन ,जेवण रांदून तशी हेर कामाय जाग्यार घातलेली. मिनाक्षी घरा पावताच रांदच्याकुडांत धावत आयले ” भाभी तूं वीसव घे आमी दोघांय करता सगळें”  म्हणत मिनाक्षीक रुमान धाडली. मिनाक्षेक रुमान आयल्या ती पळोवन “आसा खोटें म्हण खाता शीं” कळ्ळे मुगो तुका मिनाक्षीचो घोव परत फडफडलो. मिनाक्षीचो हात चड जालो दोतोरान म्हयनोभर  कसलेच काम करनाका अशी खर सुचवणी केल्ली.तेच निमतान मिनाक्षीच्या जिवाक सुशेग जालो. शेगीत काम करीत आयल्ले मिनाक्षीक मात चिटमिटे सुट्टाले.ताका रिकामें बसपाची सवय नासली.
बसुन बसुन वाज येता म्हण उपेंद्र ऑफीसाचो येवन ताका वॉकाक व्हरपाक लागलो.दोघाय योगा ,मेडीटेशन करपाक लागली. वेळच्या वेळार तिका खावड पडली आनी मिनाक्षीन आंग घेतले. हरशी कामाफुडे ते जेवणां खाणांकडेन दुर्लक्ष करताले. लग्न करुन येता मेरेन , नोकरी सोडून ते उपेंद्राचो संवसार करपाक रमले आनी स्वता खंय तरी शेणत गेले.
आज खुब तेपान  मिनाक्षी काळेल्यांत उठून सदच्यावरी वावराक लागले.आज कुळागरातलो पयरो हे ताच्या लक्षांत आसले.बेगोबेग रांदचेकुडांतलो वावर सोपोन ते कल्लें घेवन कुळागरांत पावले.
व्हडल्या देरान उदक पाठांत पावयल्ले. मिनाक्षीन कुळागर शिपपाक सुरवात केली.आज कुळागरांत एक वेगळीच बहर दिसली.हरवट दरवळ ,मोगऱ्यांचो ,चाफ्याचो परमळ. थंड शितळ वातावरणांत ते सुखावले आनी मुखाट्यान शिपत आंगणाकडेन पावले. शिपता –  शिपता ताका लक्षांत आयले की केन्नाच व्हियेली ना ती केळ आज व्हियेला. किद्याक कोण जाणा केळीक फुल्लेले बोण पळोवन ह्या खेपे ते दुखावले ना. कदाचीत तीणे आपुण केन्नाच फळचेना हे कडू सत्य स्वीकार केल्ले.
पार्वतेच्या थोंबण्यानी, दुस्वासी शेजाऱ्यांच्या विखाळ्या उतरांनी तीणे आपल्या काळजार फातरुच दवरील्लो.
कुळागर शिंपताच तीणे घोवाची आनी बाकीच्यांची टीफीना तयार करुन  दिली.ऑफिसाक वतना ते  सद्दा रस्त्यार घोव गाडी घेवन वचशेर रावताले. सदच्यावरी रस्त्यार वचपाक मिनाक्षी घोवाबरोबर भायर सरले. दोघाय रस्त्यार वतना मिनाक्षी कुळागरांत घुवळ येवन पडले.उपेद्र सामको भियेलो.ताणे भोवाळ केलो.दोघुय जावो आनी देर धावत आयले .तांच्यात गाडयेन ताबडतोब मिनाक्षीक हॉस्पिटलांत व्हेली.
डॉक्टरान मिनाक्षीक तपासली, तीचे रगत तपासले आनी हेर चाचण्यो केल्यो. दोन वरांन दोतारांन टेस्ट केल्ले रिपोर्ट आयले. मिनाक्षीक सरांचेर दवरील्ली. काय वेळान तीय शुद्धीर आयली.
दोतरान उपेद्रांक आपल्या केबीनान हाडून रिपोर्टाची चांचणी  करीत मिनाक्षी न्हाल्या दिसांची आसा अशे सांगले. it’s a good news congratulations to u both. पुण मीनाक्षीची काळजी घेवची पडटली . धा वर्सानी गुरवतार येवप फकणांची गजाल न्हंय.
तिका घरांत कामाची कास्तीक पडटाली आनी तीका गर्भ धारण करपाक अडचण जाताली. फाटल्या दीसानी तिणे सुशेग घेतलो तेच निमित्त ठरले आनी तीच्या गर्भात जीव फळत गेलो.आता मात तुका  तिचो बरे तरेन सांभाळ करचो पडटलो. ही खबर आयकुन उपेद्राच्या खुशयेक शीम मेर उरली ना .ताणे भायर येवन ही गजाल सगळ्यांक सांगली.
उपेद्रान मिनाक्षीक भुरगें जाले ना म्हण केन्नाच त्रास केले ना. उपेद्र उमेदीन  मिनाक्षी फुड्यान गेलो तिका घट्ट वेंग मारुन हो Good news दिलो.
 मिनाक्षीच्या दोळ्यांतल्यान फक्त दुकां गळपाक लागली.ही खबर आयकुन हासपाचे काय रडपाचे तेच तीका कळना जाले. उमेदीचो आवणो घोटीत”देवान म्हजी नापीक जीण सुपीकतायेन भरली.तुमी केन्नाच म्हाका शिणले ना. लोकांचे थोंमणे आयकुन  मात जीव गळ्याकडेन पावतालो. आता देवाकडेन कसलोच शीण उरूंक ना ” देवान म्हजी कुस उजयली म्हणत ते उपेद्राच्या वेगेंत रडपाक लागले.
मिनाक्षीक घरा हाडले . दीस उलघले. जश – जशे म्हयने फुडे गेले आंगणांतले बोण फुलत गेले आनी हेवटेन मिनाक्षीचेय दीस मुखार गेले. हळुहळू केळींचो घड दीसपाक लागलो मिनाक्षीक ण्व्वो म्हयनो लागलो. घरचीं सगळीं निर्स्वार्थ पणान तीची काळजी घेताली.पार्वती तर मिनाक्षीक माथ्यार घेवन नाचताली .पार्वती  हाली सामके नेटान दिसताले. सुनेक लुतीचे वखद काडप, आयतार बुधवार दिश्ट काडप  स्वता सगळी सुनेची काळजी घेवप. तीका खंयच ती पातयनासली.अशेच दीस गेले आनी एकदीस उमाशेच्या जोरगतीक गुडगुडीत बाबुलो मिनाक्षीच्या कुशींत आयलो. पयल्याच खेपे आपल्या भुरग्याक कुशीन घेत अमृताचो थेंब पिवयतना मिनाक्षी सामके सुखावले. वांजपणाचो इंगळो गिळुन आज ते मातृत्वच्या पांवड्यार बशिल्ले..
“आपल्यागेर नातु जाला म्हण सांगपाक पार्वती आलतड – पलतड सगळ्याक भोवले.पार्वतीचे झेत पळोवपा सारखे आसले.घराकडेन ताणी भरपुर फोग फुगेट्यो मारल्यो. सगळे वातावरण आनंदी आनंद जाले आनी अकरा दीसानी बाबुल्याचो बारसो  सगळ्यानीं मेळोवन व्हडा दबाज्यान मनयलो.
पार्वती पाळण्यांत नातवाक खेळयताले आनी ताच्या पोर्सांतली केळ वाऱ्या तालार घडाक पोशेताली. सैमाचो हो आगळो – वेगळो खेळ नकळत पार्वतेले पोर्स तशेचे ताचे कुळ फुलयत गेलो.
Share

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button
error: Kindly Dont Copy !!